Najważniejsze terminy związane z drukiem, DTP, materiałami reklamowymi i reklamą zewnętrzną. Krótka definicja jest widoczna od razu. Aby zobaczyć przykład i dodatkowe wyjaśnienie, rozwiń dane hasło.
Uwaga: w praktyce branżowej część nazw i formatów zależy od producenta lub operatora nośnika. Przy zadaniach egzaminacyjnych warto zwracać uwagę na kontekst pytania.
Druk informacyjny, w którym zwykle dominuje tekst. Służy do przekazywania komunikatów, ogłoszeń i informacji o wydarzeniach.
Przykład: afisz teatralny podaje tytuł przedstawienia, miejsce i termin. W klasycznym ujęciu to układ typograficzny jest najważniejszy. Rozróżnienie afisza i plakatu nie jest jednak bezwzględne — współczesne formy często się przenikają.
Druk użytkowy o charakterze informacyjnym, reklamowym lub administracyjnym, niebędący typową publikacją książkową.
Przykłady: wizytówki, bilety, formularze, zaproszenia, etykiety i druki firmowe. O jakości akcydensu świadczą nie tylko grafika i skład, lecz również właściwy papier, gramatura, format i sposób wykończenia.
Półprzezroczysty materiał do grafiki podświetlanej od tyłu, stosowany w kasetonach i innych nośnikach świetlnych.
Grafika jest projektowana z myślą o świetle przechodzącym przez podłoże od tyłu. Należy dobrać materiał i nasycenie kolorów tak, aby obraz był czytelny po podświetleniu. Przykład: grafika w podświetlanym kasetonie sklepu.
Elastyczny nośnik reklamy, najczęściej z materiału PVC, stosowany wewnątrz i na zewnątrz. Występuje także w odmianie siatkowej mesh.
Baner frontlit oświetla się od przodu, a mesh wybiera się np. na wietrzne elewacje. Krawędzie mogą mieć zgrzewy, oczka lub tunele na rurki. Przykład: reklama wydarzenia zawieszona na ogrodzeniu.
Wygniatanie rowka w grubszym papierze lub kartonie w celu ułatwienia późniejszego zgięcia i ograniczenia pękania podłoża.
Bigowanie przygotowuje podłoże do złożenia, ale samo go nie składa — od tego jest falcowanie. Szczególnie przydaje się przy grubszym kartonie i papierze powlekanym. Przykład: teczka ofertowa z grubej kredy składana wzdłuż przygotowanego rowka.
Wielkoformatowa tablica reklamy zewnętrznej. Popularny format to 6 × 3 m, ale spotyka się również inne rozmiary.
Odbiorca widzi go często z jadącego pojazdu, dlatego projekt powinien mieć krótki komunikat, duży kontrast i czytelną markę. Przykład: reklama nowego sklepu przy drodze. Format 6 × 3 m jest popularny, nie jest definicją każdego billboardu.
Niewielka publikacja wielostronicowa, zwykle w miękkiej oprawie. Oprawa zeszytowa to konkretny sposób łączenia arkuszy, najczęściej zszywkami przez grzbiet.
Ważne rozróżnienie: w poligrafii spotyka się granicę 64 stron dla broszury, ale w bibliotekarstwie występuje także klasyfikacja 5–48 stron. Oprawa zeszytowa oznacza sposób łączenia, zwykle zszywkami przez grzbiet; nie każda broszura musi mieć taką oprawę. Przykład: 24-stronicowy katalog zszyty dwiema zszywkami.
Wielkoformatowy nośnik reklamy zewnętrznej, często wolnostojący; jednym z typowych formatów jest 6 × 3 m.
Rozmiar i rodzaj konstrukcji ustala operator sieci reklamowej. Cityboard jest przeznaczony do komunikacji w przestrzeni miejskiej, często wzdłuż dróg. Przykład: tablica 6 × 3 m wzdłuż arterii miasta.
Podświetlany nośnik reklamy miejskiej, często o formacie 120 × 180 cm, spotykany m.in. na przystankach i w galeriach.
Może znajdować się w wiacie przystankowej, na słupie, ścianie lub w wolnostojącej gablocie. Format 120 × 180 cm jest bardzo popularny. Przykład: podświetlana reklama wiaty autobusowej.
Subtraktywny model barw stosowany w poligrafii: C — cyan, M — magenta, Y — yellow, K — key (kanał czerni).
W druku stosuje się nakładanie barw farb. Litera K oznacza key, lecz ten kanał realizowany jest zwykle czarną farbą, która wzmacnia kontrast i detale. Uwaga: kolory RGB na monitorze nie zawsze dają się dokładnie odtworzyć w CMYK.
DIBOND® to marka sztywnych i lekkich płyt kompozytowych z zewnętrznymi warstwami aluminium i rdzeniem kompozytowym.
Dwie cienkie warstwy aluminium nadają sztywność, a rdzeń zmniejsza masę względem litej blachy. Nazwa DIBOND® jest znakiem handlowym, choć potocznie bywa używana szerzej. Przykład: trwały szyld lub tablica informacyjna przy wejściu do firmy.
Konstrukcje służące do eksponowania produktów lub materiałów reklamowych, wykonywane np. z tektury, tworzyw, metalu i drewna.
Mogą być podłogowe, ladne, półkowe albo modułowe. Ich celem jest lepsza widoczność towaru i ułatwienie wyboru. Przykład: kartonowy ekspozytor z kosmetykami ustawiony przy kasie.
Dots per inch — liczba punktów urządzenia drukującego przypadających na cal. Nie należy jej utożsamiać z PPI obrazu.
DPI odnosi się do punktów urządzenia wyjściowego, a PPI do gęstości pikseli cyfrowego obrazu w docelowym rozmiarze druku. Przykład: fotografia 3000 pikseli szerokości wydrukowana na szerokość 10 cali ma 300 PPI, niezależnie od liczby DPI głowicy drukarki.
Technologia druku, w której obraz trafia z pliku cyfrowego na urządzenie bez wykonywania tradycyjnej formy drukowej.
Sprawdza się przy małych nakładach, personalizacji i krótkich terminach. Przykład: 50 imiennych zaproszeń, z których każde zawiera inne nazwisko.
Technologia druku wielkoformatowego wykorzystująca atramenty na bazie wody i składniki polimerowe.
Wodny nośnik i polimerowy skład atramentu ułatwiają niektóre zastosowania we wnętrzach, lecz o bezpieczeństwie i emisjach należy mówić na podstawie konkretnego produktu i certyfikatu. Przykład: druk grafiki na tapecie dekoracyjnej.
Metoda przenoszenia barwnika pod wpływem ciepła, stosowana głównie do poliestru oraz przedmiotów z odpowiednią powłoką.
Wzór zwykle drukuje się na papierze transferowym i przenosi ciepłem na poliester lub podłoże z odpowiednią powłoką polimerową. Nie daje takich samych efektów na zwykłej bawełnie czy surowej ceramice. Przykład: nadruk na koszulce poliestrowej lub kubku z powłoką sublimacyjną.
Technologia druku z użyciem farb utwardzanych promieniowaniem UV lub UV LED, pozwalająca drukować na wielu podłożach.
Atrament utwardza się światłem odpowiedniej długości fali, dzięki czemu technologia sprawdza się m.in. na sztywnych płytach. Nie każde podłoże nadaje się bez przygotowania. Przykład: bezpośredni druk grafiki na płycie kompozytowej.
Desktop Publishing — komputerowe przygotowanie publikacji, obejmujące skład, typografię i przygotowanie plików do produkcji.
Do obowiązków operatora DTP należą m.in. skład stron, kontrola fontów, spadów, kolorów i jakości grafik oraz eksport PDF produkcyjnego. Przykład: przygotowanie 20-stronicowego katalogu do druku offsetowego.
Element informacyjny lub identyfikacyjny umieszczany na produkcie albo opakowaniu, wykonywany m.in. na papierze lub folii.
Może zawierać nazwę produktu, skład, daty, kod kreskowy i elementy identyfikacji wizualnej. Dobór kleju i podłoża zależy od warunków użytkowania. Przykład: etykieta foliowa na butelce kosmetyku.
Składanie (łamanie) arkusza papieru wzdłuż wyznaczonych linii w celu uzyskania ulotki, folderu lub składek publikacji.
Typowe sposoby to składanie na pół, w harmonijkę i do środka. W papierach grubszych falcowanie może być poprzedzone bigowaniem. Przykład: złożenie jednostronicowego arkusza A4 w folder DL.
Folia samoprzylepna produkowana metodą odlewania, bardzo podatna na formowanie na przetłoczeniach i powierzchniach 3D.
W porównaniu z wieloma foliami kalandrowanymi lepiej radzi sobie z mocnymi przetłoczeniami i skomplikowanymi krzywiznami. Przykład: pełne oklejenie nadwozia samochodu z zagłębieniami i przetłoczeniami.
Pokrywanie druku cienką folią w celu uszlachetnienia wyglądu i dodatkowej ochrony przed ścieraniem oraz zabrudzeniem.
Stosuje się folie matowe, błyszczące, soft-touch czy odporne na zarysowania. Folia może podnieść walory wizualne i chronić przed zabrudzeniem lub ścieraniem, jednak nie zastępuje ochrony wymaganej w każdych warunkach. Przykład: foliowanie okładki katalogu.
Materiał banerowy przeznaczony do ekspozycji oświetlanej przede wszystkim od strony nadruku.
Frontlit jest popularnym podłożem do banerów reklamowych. Nie jest projektowany jako materiał przepuszczający światło na potrzeby podświetlenia od tyłu. Przykład: baner oświetlany reflektorem od przodu.
Uszlachetnianie powierzchni folią transferową, zazwyczaj metalizowaną, przy użyciu temperatury, docisku i matrycy.
Złocenie lub srebrzenie uzyskuje się przez przeniesienie dekoracyjnej warstwy z folii na wybrane miejsca projektu. Nie należy mylić go z drukiem termotransferowym etykiet. Przykład: złote logo na eleganckiej wizytówce.
Rozmieszczenie stron lub użytków na arkuszu drukarskim w kolejności wymaganej do późniejszego cięcia i składania.
Po wydrukowaniu i złożeniu arkusza strony powinny utworzyć poprawną kolejność publikacji. Przykład: ułożenie stron broszury 16-stronicowej do druku i falcowania.
Technologia druku atramentowego, w której niewielkie krople atramentu są nanoszone na podłoże przez dysze głowicy drukującej.
Technologia może być stosowana zarówno w drukarkach biurowych, jak i ploterach wielkoformatowych. Jakość i trwałość zależą od głowicy, atramentu, podłoża oraz ustawień. Przykład: druk fotografii albo reklamy na folii.
Dział poligrafii odpowiedzialny za procesy wykończeniowe: cięcie, składanie, oprawę, bigowanie i inne operacje.
Po wydrukowaniu arkuszy często trzeba je dociąć, złamać, zszyć, skleić, wyciąć wykrojnikiem lub uszlachetnić. Przykład: złożenie i zszycie katalogu z wydrukowanych składek.
Przestrzenna konstrukcja reklamowa z powierzchnią ekspozycyjną, często podświetlana od wewnątrz.
Może mieć lico z materiału przepuszczającego światło, np. akrylu, i oświetlenie LED. Nie każdy kaseton musi jednak świecić. Przykład: podświetlany szyld nad witryną sklepu.
Łączenie podłoży przez przyklejenie warstwy papieru lub wydruku do sztywnego materiału, np. tektury.
Pozwala połączyć wysokiej jakości nadruk z grubą tekturą, której nie trzeba drukować bezpośrednio. Przykład: naklejenie zadrukowanego papieru na tekturę falistą ekspozytora.
Papier powlekany o gładkiej powierzchni, popularny przy produkcji materiałów reklamowych i publikacji.
Papier kredowy może być matowy, błyszczący lub satynowy. Powłoka wpływa na gładkość i odwzorowanie detali. Przykład: kolorowy katalog produktów drukowany na kredzie 135 g/m².
Wybiórczo nakładana warstwa lakieru utwardzanego światłem UV, służąca do podkreślenia wskazanych elementów grafiki.
Kontrast połysku i matu może zaakcentować logo, fotografię albo wzór. Lakier punktowy nakłada się tylko na wybrane obszary, w odróżnieniu od lakierowania całopowierzchniowego. Przykład: błyszczące logo na matowej okładce.
Pokrywanie wydruku laminatem ochronnym lub dekoracyjnym; w praktyce poligraficznej zakres tego terminu często pokrywa się z foliowaniem.
W praktyce terminy foliowanie i laminowanie bywają używane zamiennie lub rozróżniane według grubości i przeznaczenia folii. Warstwa może chronić druk, usztywniać go i zmieniać wykończenie powierzchni. Przykład: zabezpieczenie wydruku na zewnętrzną tablicę.
Znak służący identyfikacji marki. Może mieć postać samego logotypu, sygnetu lub połączenia tych elementów.
Sygnet jest częścią graficzną, logotyp — charakterystycznym zapisem nazwy, a tagline to hasło towarzyszące. Ich połączenie nie jest obowiązkowe. Przykład: marka może używać sygnetu jako ikony aplikacji i pełnego logo na papierze firmowym.
Lines per inch — liczba linii rastra na cal stosowana do opisu gęstości regularnego rastra drukarskiego.
W tradycyjnym rastrze AM większa liniatura oznacza drobniejszą strukturę rastra. LPI nie jest tym samym co DPI urządzenia ani PPI pliku graficznego. Przykład: dobór liniatury do rodzaju papieru i technologii druku.
Bardzo duża tablica reklamy zewnętrznej, znacznie większa od standardowego billboardu. Wymiary zależą od systemu i operatora.
To określenie spotykane w branży OOH dla dużych powierzchni reklamowych, których rozmiar może różnić się w ofertach operatorów. Przykład: ogromna konstrukcja reklamowa przy trasie szybkiego ruchu. Nie warto uczyć jednego wymiaru jako uniwersalnej normy.
Odstęp ważnych elementów, np. tekstu lub logo, od linii końcowego cięcia.
Chroni treść przed przypadkowym obcięciem przy niewielkich przesunięciach obróbki. Przykład: numer telefonu odsunięty kilka milimetrów od krawędzi ulotki.
Wielkoformatowy nośnik reklamy zewnętrznej; nazwa handlowa lub branżowa, której szczegóły konstrukcyjne zależą od operatora.
Takie nazwy bywają częścią oferty konkretnego operatora i nie oznaczają wszędzie tej samej konstrukcji. Przykład: zestaw wielkich tablic przy ważnym węźle komunikacyjnym. Wymiary należy sprawdzać w specyfikacji nośnika.
Perforowana, siatkowa tkanina banerowa, która pozwala części powietrza i światła przenikać przez powierzchnię reklamy.
Otwory zmniejszają opór wiatru, więc siatkę stosuje się na elewacjach i rusztowaniach. Grafika może być mniej nasycona niż na pełnym frontlicie. Przykład: reklama na siatce rusztowania budynku.
Montaż metalowych lub plastikowych oczek na krawędziach banera, pozwalający na jego zamocowanie.
Rozstaw i średnica oczek muszą być dobrane do sposobu mocowania i naprężenia banera. Przy dużych nośnikach krawędzie zwykle się wzmacnia. Przykład: oczka co kilkadziesiąt centymetrów i montaż na opaskach.
Pośrednia technika drukowania, w której obraz z formy drukowej trafia na gumowy obciąg cylindra, a następnie na podłoże.
W typowym offsecie arkuszowym drukuje się farbami z form płaskich na papierze lub kartonie. Najpierw obraz jest przenoszony na gumowy cylinder pośredni. Przykład: druk wielotysięcznego nakładu katalogów.
Odmiana druku offsetowego wykorzystująca farby utwardzane promieniowaniem UV.
Zasada przenoszenia obrazu pozostaje offsetowa, ale farba jest utrwalana światłem UV, a nie klasycznym schnięciem oksydacyjnym lub wsiąkaniem. Przykład: druk opakowania na odpowiednio przygotowanym podłożu niechłonnym.
Perforowana folia reklamowa na szyby, umożliwiająca widok przez otwory od strony wnętrza przy odpowiednim oświetleniu.
Biała strona przyjmuje nadruk, a ciemniejsza od strony wnętrza pomaga patrzeć przez perforację. Efekt zależy od relacji oświetlenia: wieczorem przy jasnym wnętrzu reklama może nie zapewniać prywatności. Przykład: oklejenie witryny sklepowej.
Reklama zewnętrzna realizowana m.in. na billboardach, citylightach, banerach, pylonach i ekranach cyfrowych.
Do outdooru zalicza się tradycyjne nośniki OOH oraz cyfrowe ekrany DOOH. Reklama musi być czytelna z odpowiedniej odległości. Przykład: kampania na citylightach, billboardach i ekranach przy ulicy.
Znaki pomocnicze służące do kontroli wzajemnego położenia kolorów w druku wielobarwnym.
Ułatwiają ocenę, czy separacje barw nakładają się prawidłowo. Przykład: krzyżyki kontrolne poza obszarem gotowego użytku, usuwane podczas obróbki.
Wykonywanie szeregu otworów lub nacięć ułatwiających kontrolowane odrywanie fragmentu druku.
W przeciwieństwie do pełnego cięcia pozostawia niewielkie mostki materiału, dzięki czemu fragment można oderwać we właściwym momencie. Przykład: kupon rabatowy z odrywanym odcinkiem.
Druk przeznaczony do publicznej ekspozycji, zwykle łączący tekst i obraz, z silnym naciskiem na przekaz wizualny.
Plakat często wykorzystuje kompozycję graficzną jako główny nośnik przekazu. W odróżnieniu od klasycznego afisza zwykle silniej eksponuje obraz, ale granica nie jest ścisła. Przykład: plakat festiwalu z ilustracją i terminem wydarzenia.
Point of Sale — materiały wspierające prezentację i sprzedaż produktów w miejscu zakupu.
Materiały POS mają przyciągać uwagę i ułatwiać decyzję zakupową. Należą do nich standy, wobblery, shelf talkery i ekspozytory. Przykład: komunikat „Promocja” przy konkretnym produkcie na półce.
Wolnostojący, zwykle dwustronny stojak reklamowy ustawiany np. przed sklepem, często w kształcie litery A.
Często pozwala na wymianę plakatu lub zapisanie komunikatu kredą. Powinien być ustawiony zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i przepisami lokalnymi. Przykład: menu dnia przed restauracją.
Pixels per inch — liczba pikseli obrazu przypadających na cal w danym rozmiarze wydruku.
Rzeczywiste PPI zależy od wymiarów zdjęcia w pikselach i od jego fizycznej wielkości w projekcie. Przykład: zdjęcie 3000 px szerokości umieszczone na 10 calach daje 300 PPI.
Element ekspozycyjny służący do prezentacji produktu, informacji lub reklamy; może mieć formę podświetlanej płyty z grawerem.
Termin bywa używany dla różnych form prezentacji produktów i komunikatów. Nie musi oznaczać wyłącznie płyty z grawerem i podświetleniem. Przykład: podświetlany prezenter produktu na ladzie.
Opis właściwości barwnych urządzenia, podłoża lub przestrzeni barw, służący do zarządzania kolorem.
Profile ICC pomagają przeliczać kolory między monitorem, programem graficznym i warunkami druku. Nie sprawiają jednak, że każdą barwę ekranu da się wydrukować identycznie. Przykład: konwersja grafiki RGB do profilu CMYK drukarni.
Odwzorowanie próbne projektu, służące do oceny wyglądu, zwłaszcza kolorystyki, przed właściwym drukiem.
Proof pozwala ocenić zgodność wyglądu projektu z planowanym drukiem przed uruchomieniem produkcji. W przypadku proofu kontraktowego kontroluje się warunki i pomiary koloru. Przykład: akceptacja kolorystyki okładki katalogu.
Historyczna metoda wykonywania próby kolorystycznej z użyciem technik fotochemicznych i materiałów analogowych.
Przed rozpowszechnieniem cyfrowych systemów proofingowych stosowano rozwiązania wykorzystujące materiały światłoczułe i analogowe separacje. Dziś dominują systemy cyfrowe z pomiarem barwy. Przykład: próba kolorystyczna wykonana z filmów separacji.
Standaryzowany proof barwny, przygotowany do uzgodnionych warunków drukowania i kontrolowany pomiarowo.
Jest odniesieniem kolorystycznym do uzgodnionego procesu druku. Powinien zawierać dane o warunkach druku i pasek kontrolny, np. Fogra MediaWedge, którego pola mogą być zmierzone. Sam podpis klienta bez kontroli procesu nie czyni dowolnego wydruku proofem kontraktowym.
Wolnostojąca pionowa konstrukcja reklamowa lub informacyjna, niekiedy podświetlana.
Może prezentować logo firmy, kierunki dojazdu lub ofertę kilku najemców. Jego wysokość i forma zależą od funkcji oraz lokalnych warunków. Przykład: wysoki znak z nazwami firm przy wjeździe do parku handlowego.
Raster amplitudowy: regularnie rozmieszczone punkty o zmiennej wielkości odwzorowują różne poziomy jasności obrazu.
W jaśniejszych obszarach punkty są mniejsze, w ciemniejszych większe, ale ich pozycje pozostają regularne. Parametrem jest liniatura rastra, zwykle podawana w LPI. Przykład: tradycyjny raster w druku offsetowym.
Raster częstotliwościowy (stochastyczny): punkty o zbliżonej wielkości są rozmieszczane z różnym zagęszczeniem.
Zamiast powiększać pojedynczy punkt, zmienia się liczbę i rozkład mikropunktów. Rozmieszczenie jest sterowane algorytmicznie, nie całkiem losowe. Przykład: odwzorowanie szczegółów bez charakterystycznej regularnej siatki AM.
Addytywny model barw oparty na składowych Red, Green i Blue, używany przede wszystkim w urządzeniach wyświetlających obraz.
Monitor emituje światło, a wydruk odbija światło od farb i podłoża. Dlatego barwy RGB i CMYK mogą wyglądać inaczej. Przykład: intensywny kolor widoczny na ekranie wymaga sprawdzenia po konwersji do druku.
Przenośny system ekspozycyjny z grafiką zwijaną do kasety, często stosowany na targach i konferencjach.
Grafikę wyciąga się z kasety i mocuje na pionowym maszcie. Konstrukcja jest lekka, składana i łatwa w transporcie. Przykład: plansza informacyjna obok stanowiska konferencyjnego.
Różne rodzaje materiałów POS związanych z półką sklepową, pełniące funkcje oznaczania, informowania i wyróżniania towarów.
Shelf strip to pasek na listwie cenowej; shelf talker — mały komunikat wystający przy produkcie; shelfblocker — element mocniej wydzielający fragment półki; shelfliner — wykładzina lub grafika pokrywająca półkę. Nazewnictwo może różnić się u dostawców POS.
Metoda druku, w której farba jest przeciskana przez obszary drukujące szablonu na siatce.
Farba przechodzi przez otwarte oczka siatki, a pozostałe pola są zablokowane szablonem. Technika nadaje się do wielu podłoży i często pozwala nakładać stosunkowo grubą warstwę farby. Przykład: nadruk jednokolorowego logo na torbie materiałowej.
Druk atramentami zawierającymi rozpuszczalniki, często wykorzystywany do reklamy wielkoformatowej.
Rodzaj i skład atramentu wpływają na odporność, zapach, emisje i wymagania wentylacyjne. Wyróżnia się m.in. technologie solwentowe i ekosolwentowe. Przykład: reklama na folii samoprzylepnej do oklejania witryny.
Fragment grafiki wykraczający poza linię cięcia, przeznaczony do usunięcia podczas obróbki introligatorskiej.
Spad zapobiega pojawianiu się białych krawędzi przy drobnych przesunięciach noża. Jego wymiar ustala drukarnia, często jest to około 3 mm przy drukach akcydensowych. Przykład: tło ulotki A5 wysunięte poza format netto.
Wolnostojący element ekspozycyjny reklamujący produkt lub markę, wykonywany m.in. z tektury falistej, kartonu i tworzyw.
Może jednocześnie eksponować produkt i komunikat reklamowy. Konstrukcję dobiera się do masy produktów oraz czasu ekspozycji. Przykład: kartonowy stand z napojami przy wejściu do sklepu.
Pośrednia technika druku, w której elastyczny tampon przenosi farbę z formy na przedmiot.
Elastyczny tampon dopasowuje się do powierzchni przedmiotów o nieregularnym kształcie. Przykład: nadruk małego logo na długopisie albo zapalniczce.
Element reklamowy montowany na górze regału, stojaka lub ekspozytora.
Umieszczenie reklamy ponad produktami pomaga wyróżnić ekspozycję z większej odległości. Przykład: tablica z nazwą marki na szczycie regału sklepowego.
Forma reklamy polegająca na szerokim oklejeniu zewnętrznej powierzchni autobusu.
Zakres oklejenia i możliwość używania szyb regulują wymagania przewoźnika oraz przepisy. Do przeszkleń często stosuje się specjalne folie perforowane. Przykład: autobus pokryty spójną kampanią reklamową.
Wysoki, pionowy nośnik informacji lub reklamy; znaczenie nazwy częściowo pokrywa się z pojęciem pylona.
W praktyce branżowej określenia totem i pylon są częściowo wymienne. Totem bywa bardziej masywny i przeznaczony do prezentacji treści na dużej powierzchni. Przykład: nośnik informacyjny w centrum handlowym.
Przenoszenie barwnika lub wzoru na podłoże z wykorzystaniem ciepła; termin obejmuje różne technologie.
Druk termotransferowy etykiet wykorzystuje podgrzewaną głowicę i taśmę barwiącą. Termotransfer na odzieży przenosi przygotowany wzór prasą na tkaninę. Hot stamping jest jeszcze inną metodą, wykorzystującą zwykle matrycę i folię dekoracyjną.
Projektowanie i organizowanie tekstu: dobór krojów pisma, stopni, odstępów oraz układu typograficznego.
Obejmuje hierarchię nagłówków, czytelność, justowanie, kerning, interlinię i właściwy dobór kroju. Przykład: uporządkowanie katalogu tak, aby ceny, nagłówki i opisy produktów były łatwe do odczytania.
Nadawanie wypukłego lub wklęsłego reliefu podłożu przy użyciu odpowiednich form i nacisku.
Może dawać efekt wypukły (embossing) albo wklęsły (debossing), również bez dodatkowej farby. Przykład: wyczuwalne pod palcami logo na zaproszeniu.
Nieduży druk informacyjny lub reklamowy, często wykonywany z jednego arkusza; może być jedno- lub dwustronny.
Może zawierać ofertę, termin wydarzenia, adres i wezwanie do działania. Po złożeniu pojedynczego arkusza często mówi się o folderze. Przykład: jednostronna ulotka z informacją o promocji.
Trzy formy druków różniące się przede wszystkim konstrukcją: pojedynczy arkusz, arkusz złożony oraz publikacja wielokartkowa.
Ulotka: pojedynczy arkusz (nie musi być złożony). Folder: najczęściej pojedynczy arkusz poddany falcowaniu. Broszura: publikacja z kilku kart lub składek; może mieć oprawę zeszytową, klejoną albo inną. Przykład: jednostronicowa oferta, składane menu i wielostronicowy katalog.
Niewielki element reklamy POS umieszczony na sprężystym wysięgniku, który porusza się przy dotknięciu lub ruchu powietrza.
Ruch elementu ma przyciągać wzrok kupującego przy półce. Powinien być lekki, aby nie zasłaniał informacji o produkcie. Przykład: mała reklama rabatu na elastycznej taśmie.
Reklama lub szyld umieszczony prostopadle do elewacji, dobrze widoczny dla osób idących wzdłuż ulicy.
Dzięki ustawieniu prostopadle do elewacji jest czytelny dla pieszych zbliżających się z obu stron. Przykład: dwustronny, podświetlany znak apteki.
Lekki przenośny system wystawienniczy rozpinający grafikę na ramionach stelaża w kształcie litery X.
Grafika jest rozpinana na czterech ramionach stelaża. W przeciwieństwie do roll-upu nie zwija się do kasety. Przykład: przenośna plansza reklamowa na targach.
Po zapoznaniu się ze słownikiem można sprawdzić znajomość terminów za pomocą fiszek lub testu.